Integracja sensoryczna

Termin ten oznacza „składanie całości” i pierwszy raz został użyty przez neurologa angielskiego Sir Ch. Sherringtona w 1902 r. W latach sześćdziesiątych minionego wieku dr A. Jean Ayres prowadząc badania, rozwinęła i upowszechniła pojęcie integracji sensorycznej. Opracowała metody diagnozy i skutecznej terapii zaburzeń integracji sensorycznej.

 

Aby rozpoznawać świat i sprawnie w nim funkcjonować, musimy prawidłowo reagować na dochodzące do nas bodźce. Nasz mózg w każdej chwili otrzymuje informacje pochodzące ze zmysłów węchu, smaku, wzroku, słuchu, dotyku, siły grawitacji, pozycji i równowagi ciała. Następnie te informacje rozpoznaje, segreguje, interpretuje i unifikuje, tak by mogły być użyte w reakcji na wymagania płynące z otoczenia w celowym i efektywnym działaniu. Integracja rozwija się według kolejno przebiegających etapów. Jeśli na jakimś etapie nie zostanie rozwinięta pewna umiejętność, podstawa rozwoju następnych może być niewłaściwa. Wtedy automatycznie pojawiają się zaburzenia w rozwoju emocjonalnym, ruchowym (koordynacja ruchowa, planowanie ruchu), trudności w nauce, kłopoty w przystosowaniu się do środowiska itp. Adekwatna integracja sensoryczna jest podstawą do prawidłowego rozwoju dziecka.

 

Kiedy szukać pomocy?

O zaburzeniach integracji sensorycznej i konieczności podjęcia terapii możemy mówić wtedy, gdy u dziecka niezależnie od etapu rozwojowego, na którym się znajduje, widzimy jedną z niżej podanych nieprawidłowości:

  • ma problemy z czynnościami, z którymi jego rówieśnicy dobrze już sobie radzą, np.: ubieraniem, wiązaniem sznurowadeł, rysowaniem, wycinaniem, łapaniem różnych przedmiotów,
  • jest ruchowo mniej sprawne od rówieśników, niezgrabne ruchowo, upuszcza przedmioty, często się potyka, ma tendencje do przewracania się,
  • nie lubi się huśtać i kręcić na karuzeli lub - przeciwnie - bardzo lubi,
  • wykonuje różne czynności w sposób nieefektywny, ma słabą małą motorykę,
  • jest nadmiernie wrażliwe na dotyk, nagły gwałtowny ruch, dźwięk, bodźce wzrokowe lub gdy ta wrażliwość jest obniżona,
  • nie lubi przytulania, głaskania, obcinania włosów, paznokci,
  • ma zbyt dużą lub małą wrażliwość na określone smaki, zapachy,
  • ma opóźniony rozwój mowy; braki w słownictwie lub zaburzenia artykulacji, ogólną niechęć do mówienia,
  • przejawia trudności z przełożeniem instrukcji werbalnej na odpowiedź ruchową,
  • ma trudności z opanowaniem technik szkolnych, zwłaszcza czytania, pisania, liczenia,
  • starsze dzieci często źle trzymają długopis, ich pismo jest niezdarne, niestaranne,
  • ma zbyt wysoki lub zbyt niski poziom aktywności,
  • łatwo się rozprasza, irytuje, ma trudności z koncentracją uwagi,
  • ma trudności z wysłuchaniem poleceń nauczyciela,
  • jest impulsywne, często traci samokontrolę i ma trudności z uspokojeniem się,
  • ma problemy w kontaktach z rówieśnikami, reakcje lękowe, zachowanie agresywne, niską samoocenę.

Zanim przystąpimy do terapii integracji sensorycznej, stawiamy diagnozę, która polega na wykryciu tych elementów, które z różnych powodów nie rozwinęły się odpowiednio. Sama terapia polega na wzmacnianiu i rozwijaniu zaburzonych sfer i przyjmuje postać „naukowej zabawy”, w której dziecko chętnie uczestniczy i kreuje zajęcia wspólnie z terapeutą.

Skontaktuj się z nami

W celu uzyskania informacji dotyczących aktualnej oferty Biedroneczki skontaktuj się z nami.

Dziękujemy za wiadomość! Twoje zapytanie zostało wysłane.
Wyślij wiadomość
Wysyłanie..
Błąd połączenia.